Պետությու՞ն, թե՞ պարտության հետ համակերպված վարչակարգ

Հազարավոր զոհերի պատճառ դարձածը, Արցախը հանձնածը, Հայաստանը կեղեքածը «խրոխտ» հայացքով ասում է. 2026-ի ընտրությունը ընտրություն է «1850-ականներից մինչև 2023-ի պատմական ուղեծրում մնալու» և «երջանիկ ապագայի» միջև։

Չեմ ուզում խախտել կոռեկտության սահմաններն ու ընդամենը փաստում եմ, որ սա ոչ թե գաղափարական բանավեճ է, այլ փախուստ պատասխանատվությունից։

1850-ականներից սկսված «պատմությունը» այն պատմությունն է, որի արդյունքում գոյություն ունի Հայաստանի Հանրապետությունը։

Այդ «ցիկլում» է Սարդարապատը։

Այդ «ցիկլում» է անկախությունը։

Այդ «ցիկլում» է Արցախի ինքնորոշման պայքարը։

Եթե դա «սխալ ուղեծիր» է, ապա պետության գոյությունն էլ է սխալ։

Պարտությունը հայտարարել «պատմական ցիկլից դուրս գալ»՝ նշանակում է պարտությունը դարձնել քաղաքական ծրագիր։

Ազգային իրավունքներից հրաժարումը ներկայացնել որպես «խաղաղություն»՝ նշանակում է պարտությունը նորմալացնել։

Հիշողությունը վերացնելը ներկայացնել որպես «զարգացում»՝ նշանակում է ինքնիշխանությունը փոխարինել հարմարավետությամբ։

Պետությունները պատմությունից չեն փախչում։

Պետությունները կամ պաշտպանում են իրենց իրավունքները, կամ կորցնում են դրանք։

2026-ի ընտրությունը անցյալի ու ապագայի մասին չէ։

Այն վերաբերում է մի պարզ հարցի՝

պետությո՞ւն, թե՞ պարտության հետ համակերպված վարչակարգ։

Հ.Գ. նիկոլները պարտությունը կարող են բառերով զարդարել։

Բայց պարտությունը ոչ այլ ինչ է, քան պարտություն…

Մետաքսե Հակոբյան

Մեկնաբանություններ